همراه
حميد رضا بي تقصير
مهدي ابراهيمي
محمد فيض عارفي

سوابق تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386

رفقا صبح كاشمر- مهدي ابراهيمي
سخن گاه كاشمري ها- ايرج سعادتمند
واژ نگار - حميدرضابي تقصير
صبح ترشيز-سايت خبري
كاشمر نامه
دوست داري
قالبهای رایگان وبلاگ

خروجی وبلاگ

۲- هنوز فرصت هست تا كشمش كه محصول عمده كشاورزان منطقه ترشيز و خاص اين ديار هم هست  به سرنوشت  فرش دچار نشود.به خصوص آن كه چين در عرصه سرمايه گذاري پسته برنامه ريزي كرده است.معناي آن نابودي اقتصاد كشاورزي بسياري از كشورهاي توليد كننده است.

۳- چند روز پيش جشنواره انار ،زعفران و پسته برگزار شد.محض يادآوري گفتم.چون الان ادارات كاشمر در حال بودجه بندي سال ۸۷ هستند برگزاري اين جشنواره را لحاظ نمايند.

 
هنر نمايش در كاشمر فراز و فرودهاي خاص خود را دارد؛ دوراني در اوج قوت بوده و روزگاري متحمل مشكلاتي شده است. زماني به برخي نمايشها باليده و گاهي بر قاب خالي و غبارگرفته صحنه به انتظار نشسته و رويش خلاقيت را چشم انتظار بوده است.
محمد ناصري مي گويد: شهرستان كاشمر در حال حاضر داراي شش گروه نمايشي است، اما متأسفانه از اين تعداد فقط يك گروه فعال است.
فرامرزي نيز در اين خصوص مي گويد: ريشه اي ترين و اساسي ترين عامل عدم فعاليت ساير گروههاي نمايش كاشمر را در دو مسأله مي توان يافت، اولين مسأله نبود نگاهي جدي، عميق و ويژه نسبت به نمايش از سوي مديران فرهنگي در سطوح عالي كشور در ادوار مختلف و ديگر اينكه نبود نظم شايسته و ماندگار در سياستگذاري، برنامه ريزي، توليد، آموزش و نمايش كه باعث شده شاهد مهجور ماندن اين هنر اصيل و انساني در كاشمر باشيم.
كارشناسان تغييرات مديريتي در مركز هنرهاي نمايشي كشور در دوره هاي مختلف و ظهور و افول علايق و سلايق متفاوت را از دلايل فراز و نشيب در تئاتر نواحي مختلف نظير كاشمر مي دانند.يكي ديگر از بازيگران فعاليت نامطلوب انجمن نمايشي شهرستان را از دلايل وضعيت كنوني مي داند و مي گويد: متأسفانه در انجمن نمايش كاشمر انجام باري به هر جهت كارها نهادينه شده و تلاشي براي رسيدن به يك شيوه نو ديده نمي شود.وي كه نمي خواهد نامش عنوان شود، مي گويد: در يكي دو دهه اخير نگاه مسؤولان به جشنواره ها معطوف بوده و به خاطر بالابردن پرستيژ كاري خود نمايش كاشمر را جشنواره اي كرده اند، به نحوي كه جشنواره ها در عمل آيينه تمام نماي فعاليت يك ساله نمايش كاشمر شمرده مي شود.
وي در ادامه مي افزايد: هر سال دريغ از پارسال، زيرا هر سال شاهد غيبت يكي دو گروه بوديم. غيبتهايي كه بيشتر ناشي از حب و بغض مديران و هواداران اين و آن بود.
يكي از منتقدان نمايش كاشمر در مورد مشكلات تئاتر اين شهرستان مي گويد: برخي مشكل نمايش را نبود تماشاگر مي دانند البته اين مهم به تبليغات ارتباطي ندارد و مشكل در ساليان اخير موضوع متن بوده است. نبود متن خوب دغدغه اصلي اهالي نمايش كاشمر است، به گونه اي كه برخي معتقدند نمايشهايي كه به روي صحنه مي روند درد واقعي مردم را بيان نكرده و به جز معدودي با منطقه جغرافيايي و محل زندگي مردم سنخيت ندارد. به همين خاطر شاهديم كه تئاتر كاشمر به عنوان يك رسانه هم نفس با مخاطبان خويش نتوانسته تماشاگران خود را جذب كند.
اين منتقد مي افزايد: براي رهايي از اين مشكل بايد مسأله بومي گرايي را در اجراي نمايش قيد كرد كه متأسفانه اين مسأله مهم در حال حاضر در تهران به عنوان مركز سياستگذاري جدي گرفته نشده است و به عبارتي تهران به الگوي تئاتر شهرستانها تبديل شده است.
يكي از كارگردان هاي با تجربه كاشمر نبود متن خوب را موضوعي حل شده در كشور مي داند و مي گويد: بحران متن در دنيا حل شده و هنرمندان به اصالت درام نزديك شده اند و اين درحالي است كه درام در نمايش كاشمر و ايران چندان جدي گرفته نمي شود به همين خاطر تا زماني كه نمايش در مسير دور شدن از اصالتهاست بزرگترين قرباني اش انديشه هنرمند است.
كارگرداني ديگر از اهالي نمايش كاشمر نيز مي گويد: يكي از مهمترين نيازهاي نمايش كاشمر همدلي است. همدلي مفهومي است كه ابتدا هنرمندان بايد با آن عجين شوند و سپس آن را به تماشاگران القاء نمايند.
وي تصريح كرد: به دليل نبود همدلي در ميان اهالي تئاتر كاشمر شاهد هيچ گونه دگرگوني و تغييرات مثبتي در دهه اخير نبوده ايم.وي در ادامه مي افزايد: كارشناسان تئاتر را برگرفته از هنر، انديشه، تفكر، تفاهم و همدلي مي دانند. همدلي زماني مورد قبول است كه ايده هاي نو در بين هنرمندان مبادله شود و خلاقيتهاي حاصل در صحنه جاري گردد.محمد ناصري نبود حمايت مالي، بي برنامگي، برنامه ريزي، نامطلوب و عدم وجود آموزش را از ديگر مشكلات تئاتر اين شهرستان مي داند و مي گويد: هنوز هنرمندان تئاتر تاريخ را به شكل دقيق و جزء به جزء نمي شناسند و تا زماني كه اين نقيصه برطرف نشود نمي توان از اجراء و نمايشنامه خوب سخني به ميان آورد، زيرا يك هنرمند بايد ابتدا علم و دانش كافي داشته باشد تا بتواند مسايل مربوط به امور مديريتي و اقتصادي را مطرح كند.
واقعيت آن است اگر انجمن نمايش شهرستان بتواند پوياتر و فعالانه تر وارد عرصه مديريتي نمايش كاشمر شود مي توان افقهاي روشني فرا روي نمايش اين شهرستان تصور كرد. انجمن نمايش كاشمر بايد از وضعيت منفعل كنوني خارج شده پيگير اخذ امكانات و بودجه و ايجاد فضاهاي آموزشي باشد، به همدلي ميان گروه هاي نمايشي بينديشد و حرمت پيشكسوتان را رعايت كند.
بايد از توانمنديهاي موجود هنر نمايش كاشمر نهايت بهره را برد و از سياه نمايي خودداري كرد. انجمن نمايش بايد اعتماد به نفس هنرمندان را افزايش داده، با آموزش مستمر استعدادها را شكوفا كند و اين باور غالب شود كه مطابق نظر صاحبنظران 85 درصد كار در تئاتر پرداخت به تئوري است و هنرمندي كه از آن آگاه نباشد مانند عروسك چهل تكه بر روي صحنه ظاهر مي شود.

 صبح بيست و چهارم آبان ماه با هدف كسب اطلاعات در مورد چگونگي برگزاري هفته كتاب در كاشمر با يكي از كتابداران فعال شهر تماس مي گيرم. موضوع را به سرپرست كتابخانه هاي عمومي كاشمر ارجاع مي دهد. سرپرست مذكور قول مي دهد كه ريزبرنامه ها را برايم ارسال كند. ظهر بيست و ششم آبان نامه اي با امضاي سرپرست ياد شده به دستم مي رسد. نامه پيوستي دارد. در برگه پيوست 13 بند به عنوان برنامه هاي پانزدهمين دوره هفته كتاب در كاشمر ذكر شده است. در ذيل برگ مذكور عنوانهاي سه نهاد و انجمن ديده مي شود: مديريت كتابخانه هاي عمومي، اداره فرهنگ و ارشاد اسلامي و دبيرخانه انجمن كتابخانه هاي عمومي كاشمر.
برنامه ها را مرور مي كنم: آذين بندي كتابخانه ها، مراسم جشن كتاب و تجليل از خادمان فرهنگ مكتوب، تقدير از كتابداران در مراسم ذكر شده، پذيرش عضو جديد به طور رايگان در يك روز، برپايي نمايشگاه كتاب با همكاري يكي از انتشارات شهر، برپايي نمايشگاه تازه هاي نشر در تمام كتابخانه ها، برپايي مسابقه كتابخواني، افتتاح دومين مركز نشر شهرستان، تقدير از كتابخوان هاي نمونه در همان جشن كتاب ياد شده، بازديد دانش آموزان از كتابخانه ها، شب شعر با موضوع پيوند با كتاب، نشست فرهنگي و نقد كتاب، برپايي نمايشگاه كتاب و نقاشي و مسابقه در ريوش مركز بخش كوه سرخ كاشمر.
بار ديگر به 13 بند فوق به عنوان برنامه هاي هفته كتاب در شهرستاني كه 30 هزار دانش آموز و هفت هزار دانشجو دارد توجه بفرماييد. قريب 56 درصد جمعيت كاشمر را جوانان تشكيل مي دهند. ارتباط برنامه ها را با اقشار مختلف چگونه ارزيابي مي كنيم؟ تحقيق و پژوهش و ترويج مطالعه در اين برنامه ها چه جايگاهي دارد؟ صاحبنظران معتقدند سرانه مطالعه در كشور  8 دقيقه است. از اين دقايق 6 دقيقه صرف مطالعات آموزشي مي شود. به عبارتي سهم اصحاب علم و فرهنگ است. دو دقيقه ديگر هم به مطالعات عمومي اختصاص مي يابد. اوضاع در كاشمر چگونه است؟
كارشناسان مي گويند: فقط دو درصد جمعيت ايران يك تا دو ساعت از وقت خود را به مطالعه اختصاص مي دهند. دوستي مي گفت: در كاشمر اين دو درصد بيشتر دانش آموز و دانشجو هستند!
بار ديگر برنامه هاي هفته كتاب كاشمر را مرور مي كنم. از كتابخانه هاي روستايي حرفي در ميان نيست كسي به مراكز آموزش عالي توجه اي نكرده است. كتابخانه هاي مدارس محلي از اعراب ندارند. فقط كلي گويي شده است و بس. به چند كتابخانه سر مي زنم. مجلات قديمي اند. از تازه هاي نشر خبري نيست. به عبارتي تازه هاي نشر به روز نيست. نمايشگاه كتاب از مدتها پيش توسط يكي از دو ناشر كاشمري در محل نگارخانه ارشاد برپا شده است. نمايشگاهي فاقد كتاب جديد و به روز. به عبارتي ديگر مجموعه اي است از كتابهاي ناشر و تبادلاتش با ساير ناشران. افسوس مي خورم كه نتوانسته ام در نشست فرهنگي و نقد كتاب اين هفته مهم شركت كنم، اي كاش مي بودم و عظمت كار او را مي ديدم و متوجه مي شدم چه كتابي در اين نشست فرهنگي و با حضور چه كساني و چه منتقداني نقد شده است. بگذريم.

 بر سر برگ اطلاعيه پيوست نامه مذكور نوشته اند: هفته كتاب گرامي باد.